Er was eens een tijd en die ging voorbij Op de dag dat jij daar in de verte was De hemel was leeg en stil Wolken droegen duizenden tranen De verte verdween in de mist In een verlaten en schemerig verleden Niets bleef over van wat ooit was In een tel flitste het duister aan Ik blijf luisteren tot ik niets meer hoor Ik blijf kijken tot ik niets meer zie Ik blijf wachten op de wind die vertelt waar ik vandaan kom Niet waar ik ben Daar in de verte ben je al