Iva Raaijmakers (Velden, 2010) groeide op als jongste dochter van Tony en Joyce. Samen met haar tweelingzus Britt en oudere broer Vinnie leidde ze een rustig en fijn leven. Ze ging met plezier naar school, deed aan korfballen en danste bij de garde. Iva was gek op bakken én gezelligheid, dus regelmatig in de keuken te vinden om met haar bakkunst iedereen te betoveren. Zo kabbelde haar leventje gestaag voort, tot de zomer van 2024…

‘In het begin was er niet zoveel aan de hand. Ik wilde wat afvallen, gewoon, om iets lekkerder in mijn vel te zitten. Dat was het plan. Alleen bleef het niet bij een paar kilo. Papa en mama spraken al snel hun zorgen uit. Mijn tweelingzus heeft namelijk een ziekte aan de schildklier waardoor ze veel was afgevallen. Was er bij mij misschien ook iets dergelijks aan de hand? Een bloedonderzoek leverde niets bijzonders op, de huisarts verwees me door naar de diëtiste. Zij maakte een eetschema voor me, dat was op zich prima. Echter: ik was de hele dag op school of aan het sporten. Geen enkele controle dus, het ging van kwaad tot erger. Ik viel nóg meer af. 

Achteraf besef ik dat op dat moment de beste huisarts, diëtiste of therapie van de wereld me niet had kunnen helpen. Ik was er zelf niet klaar voor om dit “niet-eten” een halt toe te roepen. Überhaupt om te erkennen dat ik een eetstoornis had. Dat was allang benoemd door de diëtiste en gezien door de mensen om me heen. Maar ik? Ik geloofde het niet. Langzaamaan kwam ik in een soort flow terecht waarin het me allemaal niet meer boeide. Naar school gaan of sporten? Laat maar zitten. Ik lag op de bank, deed niets. Vooral niet eten dus, daar was ik erg goed in.

Voordat ik een eetstoornis kreeg was ik echt een gezelschapsdier. Ik hield van samenzijn, leuke dingen doen, naar buiten gaan en sporten. Onzeker was ik ook weleens, zoals tienermeisjes dat kunnen zijn. Ik ben altijd rustig geweest, wat meer op de achtergrond. Door de eetstoornis veranderde ik in een bozig en onaardig meisje. Werd fel in mijn woorden. Als het me niet beviel wat er thuis werd gezegd? Oké doei, en weg was ik. Dit type meisje, dat zó de overhand kreeg, heb ik Piet genoemd. Piet was zeer dominant en gedisciplineerd. Er was maar één doel: nog meer afvallen. Piet was pas happy als er niets gegeten werd. Minder, minder, minder was de mantra die continue door mijn hoofd zong. 

In december belandde ik in het ziekenhuis. Eigenlijk hoefde ik maar een nachtje te blijven voor controle, dat werden er uiteindelijk 17. Terwijl iedereen aan mijn bed stond te rammelen en zich ontzettend zorgen maakte, ontkende ik nog steeds een eetstoornis te hebben. Wel begon langzaam door te dringen dat het niet goed met me ging. Mama was wanhopig omdat ze me zag afglijden, regelrecht de afgrond van de wereld van mijn eetstoornis in. De wachttijden voor hulp waren eindeloos lang, ze werd overal van het kastje naar de muur gestuurd. Ten einde raad deed ze een oproep via sociale media en ik ben er stellig van overtuigd dat dát mijn leven heeft gered. Daardoor kwam ze in contact met de ervaringsdeskundigen Mark Zijlstra en Irma Gorter. Zij hadden eerder een meisje met een eetstoornis geholpen door haar voor een periode van 8 weken in huis te nemen. 

Ze zochten me op in het ziekenhuis. Allesbepalend was het “Twix-moment”. Ze gaven me deze chocoladereep en zeiden: ‘Als je dit eet, laat je zien dat je wilt herstellen.’ Weet je, het was heel moeilijk om dit op te eten, en tegelijk was ik ook zó bang dat ik geen hulp van hun kreeg als ik het niet deed. Het moment waarop ik een hapje nam, was het punt waarop mijn herstel begon. Ik zou voor een periode van 8 weken bij Mark en Irma in Arcen gaan wonen. Voordat ik vertrok moest ik een fictieve afscheidsbrief schrijven aan mijn familie. Me verbeelden hoe het zou zijn als ik de eetstoornis niet overwon en dood zou gaan. Door me in te leven in dat scenario zou ik misschien beter kunnen zien wat dit alles met ons gezin deed. En met mezelf. Want sterven op 14-jarige leeftijd? Dat was niet waar ik van droomde. “Als jullie dit lezen, ben ik er niet meer. Ik heb het gevecht niet kunnen winnen van Piet, mijn eetstoornis.” In de brief nam ik niet alleen afscheid van mijn familie, ik gaf ze ook allemaal een boodschap mee voor de rest van hun leven. Als ik er niet meer zou zijn. Mama las de afscheidsbrief tijdens het avondeten voor. Het was confronterend en heftig. Heeft diepe indruk op me gemaakt. Op ons allemaal.

In februari 2025 ben ik naar Arcen gegaan om bij Mark en Irma te wonen. Voor de eerste keer in mijn leven vierde ik mijn verjaardag niet thuis. Overdag deed ik gewone, dagelijkse dingen. Opstaan, ontbijten, aankleden. Een tussendoortje, wat knutselen of aan school werken. Lunchen. Naar buiten, boodschappen doen, weer een tussendoortje. Aan school werken, avondeten. ’s Avonds keken we een serie, en dan naar bed. Er waren geen therapiesessies, maar we hadden gesprekken tijdens de dagelijkse bezigheden die me tot grote inzichten brachten. Omdat Mark en Irma zelf een eetstoornis hadden doorgemaakt, wisten ze waar ik tegenaan liep. Hoe verschrikkelijk moeilijk het was om iets te eten, hoe klein ook. Ze waren indertijd niet voor niets met die Twix op de proppen gekomen. En precies dát is het grote verschil met alle hulpverleners die in het proces betrokken waren. Hoe goed die mensen het ook bedoelden, ze konden niet invoelen hoe het is om hiermee om te gaan. Het gaat om zoveel meer dan een paar cijfertjes of een gewicht dat je moet behalen. Controle is zinloos. Als ik de boel voor de gek wil houden, dan doe ik dat toch. Dan drink ik water voor het wegen, of stop iets in mijn kleding dat alles verzwaart. Het is niet een kwestie van een aantal kilogram bijkomen, het is zoveel meer dan dat. Mark en Irma begrepen dat als geen ander. Gaandeweg kwam het omslagpunt, het moment waarop ik dacht: ‘anderen gaan door met hun leven, ik zit hier ver weg van alles en iedereen van wie ik houd, van het leven dat ik had. Ik wil terug naar mijn leven, het heeft lang genoeg geduurd.’ Vanaf dat moment ging het snel. Ik was niet in een keer beter, het ging wel steeds beter en toen ik op 11 april 2025 thuiskwam, was Piet bijna uit mijn leven verdwenen. Voor ons gezin is dit een zware tijd geweest. Ik ben mijn ouders dankbaar dat ze zich zo voor me hebben ingezet. Het is niet niks natuurlijk, om je zieke dochter voor een paar maanden naar andere mensen te zien gaan. Ze waren bovenal blij dat er mensen waren die me wél konden helpen. Ook op school kreeg ik goede hulp en alle medewerking, waardoor het me lukte om over te gaan naar mijn examenjaar. 

Het is nu een jaar geleden dat ik uit het ziekenhuis kwam. Ik besef hoeveel geluk ik heb gehad om op het juiste moment de juiste mensen te vinden. Mijn eetstoornis heeft alles bij elkaar nog geen jaar geduurd, veel mensen worstelen er een stuk langer mee. Kijk, je kunt pas beter worden als je het zelf wilt. Doordat ik dit heb meegemaakt, zie en voel ik het nóg sterker aan als ik iemand tegenkom met wie het niet goed gaat. Dan wil ik helpen. Ik wil dolgraag de zorg in, de psychische kant, of rechercheur worden bij de politie. Het liefst van alles ga ik, als ik dit examenjaar afsluit met een diploma, een jaar naar Amerika. Het lijkt me bijzonder om een tijd weg te zijn. Om in een ander land te zijn, de taal te leren spreken, de gewoontes en cultuur van Amerika te leren kennen. Het is een mooie manier om los te komen van alles wat ik heb meegemaakt, om dit afgelopen jaar af te sluiten. En om zelfstandig te worden, moeilijke momenten te doorstaan zonder dat papa of mama in de buurt is. Daar hangt natuurlijk een flink prijskaartje aan, daarom ben ik ook crowdfunding gestart hiervoor (zie kader: GoFundMe). Ook mijn grote hobby, het bakken van zoetigheid, zet ik hiervoor in (zie kader: Zoet voor een doel). Zo kom ik dichterbij mijn wens om een jaar weg te kunnen.

Uiteindelijk heeft het doormaken van deze zware periode me ook goede dingen opgeleverd. Ik heb – dank je wel, Piet – bepaalde kwaliteiten ontwikkeld die ik eerder niet, of niet zo sterk had. Wilskracht bijvoorbeeld, evenals doorzettingsvermogen. Gedisciplineerd zijn. Ik kijk anders naar de wereld. Ben dankbaar voor mijn leven. Ik ben gegroeid als mens en wezenlijk veranderd. Blijer met mezelf. En trots, zó trots, dat het me met de hulp van iedereen om me heen is gelukt. Om terug bij mezelf te komen. Dichterbij dan ik ooit ben geweest.’

Wil je Iva steunen om haar droomreis naar Amerika waar te maken? Mail of bel Iva, om iets te bestellen uit de roze flyer Zoet voor een doel. Of scan dan de QR code, om rechtstreeks op haar GoFundMe pagina terecht te komen.