Ik herinner me
hoe ik op de rand van nu
verlangde naar alles
wat pas later vroeger was

Ik leefde mijn droom
aan deze kant van de wereld
De tijd ver vooruit
omhoogziend

Ik droomde mijn leven
Alles stond stil
Bevroren, verloren was ik
als een onsterfelijk standbeeld

Ik leefde lang genoeg
om te zien wat er er tussen
mijn wimpers schemerde
Ongemerkt verdween de horizon

Zo begon mijn verleden
Op de dag dat ik 
het licht aan stak en de
duisternis alleen maar toe nam

Het werd mijn laatste zomer
Ik voorzag het, want 
de tijd herhaalde zich achterwaarts
terwijl ik de toekomst uitwiste

De eenvoud van mijn sterven
is dat ik de dag hier niet meer beleef
Verdwijn naar een terloopse verte
aan de andere kant van de wereld

Daar, waar het licht 
in de duisternis schijnt
Alles wacht, en wat is, blijft
Aan het einde ontstaat het begin

I