Ik herinner me dat ik 
als klein mens 
naar boven wees 
Waar ik vandaan kwam

[Ergens uit die verte]

Dan vertelde ik 
dat er rondom de hemel
een soort cassetteband liep
die alles opnam

[Ieder mens werd gehoord en gezien]

Niets ging ooit verloren
of hield op te bestaan
Na dit leven zouden we 
elkaar weerzien

[We leefden immers in Cirkels van Tijd]

Men lachte hard 
‘Wat een fantasie, dat kind!’
Dus zweeg ik en vlocht 
kransen van madeliefjes 

[Versierde er de wereld mee]

Ik stapte voort in de tijd 
door flarden mist omgeven
En het duurde niet lang
of stappen werd rennen werd vluchten

[Voor de storm die áchter me woedde]

Madeliefjes verdorden
Toch liep ik voort 
wetende op weg te zijn 
naar de rand van de wereld

[de volgende Cirkel van Tijd] 

Telkens als ik dacht er te zijn 
bleek de wereld groter 
te zijn geworden
en cirkelde de tijd

[Het stormde vóór me, naast me, overal] 

Was er meer van niets
Minder van alles
Er was niets
wat bleef

[Niets wat bleef]

Ik wist dat jij er was
door de onzichtbare afdruk 
die je had achtergelaten op mijn ziel
Ooit, toen we samen waren

[Ergens in die verte]

Ik wist dat jij het was
Je had een verbluffend kort 
moment nodig om bij me 
in te slaan die dag 

[In een flits voelde ik mezelf openscheuren]

Iets van jou 
glipte naar binnen
Het plotselinge verlangen 
Om onvoorstelbaar klein te willen zijn

[Ik wist dat jij het bent]

Toen ik in een
bijna onwerkelijke stilte
de twaalf woorden las
die je schreef:

[ik blijf
écht
echt
zonder masker
ik blijf
schrijf ik 
en blijf]

Het was 17 november 2020.