Ik heb de tak gezien

Die dag in de zomer
Toen de hemel bestendig blauw bleef kleuren
En de rivier ver buiten de oevers trad
Alles verzwolg en in haar kielzog meesleurde

Het beeld van de tak
Stil, nat, ietwat verschrompeld, fragiel
Licht, en ook donker
Had ik al verdwaalde, dwalende tak gezegd?

Ik heb de tak opgeraapt

Een paar dagen later
Toen de muren van woest water afgebroken waren
En een spoor van vernieling zichtbaar werd
De tak tegen de rand tot stilstand gekomen

Voorzichtig, zodat zij niet zou breken
Te drogen gehangen in het atelier
Waar ze het licht ving, de duisternis filterde
De stilte tussen onuitgesproken gedachten en woorden opving

Ik heb de tak

In de maanden die volgden
Wolkjes zeilden zilverwit langs het raam 
En terwijl zij opdroogde en verdorde 
Haar schoonheid veranderde van vorm

Het beeld van de afgestorven tak
Stil, droog, ietwat verschrompeld, krachtig 
Donker, en ook licht
Had ik al magistrale, stralende tak gezegd?

Ik heb de tak teruggegeven

Op deze dag, aan het einde van de winter
Vroeg in de ochtend schitterende sterren hoorde vallen
Woordenvolle gedachten, neergetuimeld uit de hemel
Die mij tot deze wolkenloze woorden dreven

In een terloopse verte
Waar ik haar vond, daar is zij heen
Op het punt waar alles verdwijnt en weder keert
Aan de rand van Niemandsland