Er zijn van die gebeurtenissen, die zo’n indruk maken dat je het moment waarop je erover hoorde, nooit vergeet. Ik was in ons huis in Spanje. Met Kind Een -een prille ‘niña’ van amper twee maanden oud slapend op mijn arm- liep ik op de koele, marmeren vloer in de woonkamer en legde haar in het wiegje. Ze was net gevoed, terwijl ik schommelde in de stoel buiten op het terras, luisterend naar de melodieuze fluittonen van een zwerm zwaluwen. Het was vroeg in de ochtend, de temperatuur was echter al zo hoog dat ik niet meer blootsvoets kon lopen op de tegels rondom het huis. Het was een hitte die zinderend rondom de boomkruinen hing en het water boven het zwembad liet trillen. De randen van de golfbaan leken te vervagen in een bijna mistig groen. 

Ik besloot een ommetje te maken en liep de straat uit, in de richting van het dorp. Langs de weg stond dorstig onkruid, de berm was bezaaid met boterbloemen. Beethoven, een Sint-Bernardshond die de bouwmarkt aan het begin van de Avenida Quesada bewaakte, bekeek me met een slome blik, zelfs het korstje manchego dat ik hem toewierp kon de hond vandaag niet verlokken tot een vrolijke kwispel. Iets verderop lag het café waar ’s ochtends een handjevol mensen zat die café con leche dronken en de krant lazen voordat ze naar het werk gingen. Vanuit de verte leek het een stuk drukker, een groepje mensen stond druk gesticulerend voor het café. Zag ik dat nou goed, huilden ze? Ook de televisie schetterde harder dan normaal. 

Op het moment dat ik passeerde, wierp ik tersluiks een blik naar binnen. Op het televisiescherm zag ik de presentatrice van RTVE.Es, ze ratelde zó snel dat ik niet begreep wat ze zei. Toen zag ik de beelden van een verongelukte auto in een tunnel in Parijs en de woorden ‘la muerte de Diana de Gales en un accident de tráfico’  groot op het scherm. Mijn kennis van de Spaanse taal was voldoende om te begrijpen dat Prinses Diana bij een auto-ongeluk om het leven was gekomen. Het was zondag 31 augustus 1997.

Ondanks de verzengende hitte stonden de haartjes op mijn armen rechtovereind, en terwijl ik voortliep leek mijn hoofd te ontploffen door alle beelden en gedachtes die door me heen raasden. Hoe Diana Spencer, net 19 jaar oud, het stoffige, Britse koningshuis binnenwaaide, de harten van de mensen veroverde en al snel de bijnaam ‘the people’s princess’ kreeg. De iconische foto waarop ze een man met aids de hand schudde. De onthulling dat deze vrouw jarenlang gebukt was gegaan onder een eetstoornis.  Hoe ze zich in Angola in een mijnenveld waagde. 

Het was bladstil, alsof de wereld een collectieve minuut stilte hield. De geur van kokend asfalt drong mijn neusgaten binnen, de hitte brandde venijnig in de huid van mijn bovenarmen. Ongemerkt had ik de weg naar de kerk genomen, er was een dienst aan de gang. In het portaal stond een bord met de tekst: ‘Los caminos de Dios son misteriosos  pero siempre conducen a la benedición.’ Ik besloot te wachten en aan de pastoor  te vragen ‘waarom de wegen van God zo mysterieus zijn dat Prinses Diana nu dood was, en hoe dat in godsnaam tot een zegen kon leiden.’ Ja, praat jezelf daar maar eens uit, lieve Heer. 

Achter me glipte een Spaanse señora met een mand vol koekjes de kerk in en verdween in de sacristie. Kennelijk trok Jezus een groter publiek als er voor koekjes werd gezorgd, want voordat ik het goed en wel besefte stroomde de kerk leeg. De pastoor dirigeerde ze, als een beminnelijke vader met een slap handje, in de richting van de sacristie waarna hij ijlings verdween, alsof hij mijn vraag over God en de Prinses al had gehoord en eieren, beter gezegd koekjes voor zijn geld koos. 

Nu hij zo plotseling verdwenen was besloot ik mijn vraag aan God zelf te stellen. Ik zocht een plaats, helemaal vooraan zodat Hij me beter kon horen, en knielde neer in het bankje. Ik staarde naar Jezus aan het enorme houten kruis op het altaar, het botergele licht dat tegen de kerkmuren kroop tot het de glas-in-loodramen bereikte waar het scharlakenrode en paars gekleurde flinters de wolkeloze lucht in wierp. In de kerk stonden beelden op sokkels die op me neerkeken. Ze zagen er allemaal bedachtzaam en wat teleurgesteld uit.

Ik dacht opnieuw aan Diana, en die typische, ingetogen houding van haar. Hoofd naar beneden, blik schuin omhoog, richting Jezus. Geknield probeerde ik het na te doen, wat jammerlijk mislukte. Ik zuchtte diep. Hoe goed ik ook luisterde, ik kreeg geen antwoord op de door mij gestelde vragen over haar onverwachte dood. Voor mij was ze een iconisch persoon, een groot voorbeeld hoe je aan de wereld laat zien dat het leven om meer draait dan alleen jezelf. Ze was 36 jaar geworden. 

Ik liep naar buiten, de hitte in, terug naar huis. Voor het café stond nu een tumultueuze drukte, en ja, de mensen huilden. Beethoven lag, gedraaid op zijn rug en met de poten in de lucht, te slapen, het korstje manchego was verdwenen. Op de golfbaan klonk ‘plok’. In huis was het stil, Kind Een sliep, een druppel opgedroogde melk op haar wangetje. Het was tien uur in de ochtend.