Het was zo’n periode waarin ik veel in bed lag. Mijn gewicht was in korte tijd zó drastisch gekelderd dat ik een vetpercentage had waar topatleten maanden voor moeten trainen en diëten. Zeven artsen uit twee verschillende ziekenhuizen waren bezig om uit te vinden wat er aan de hand was. Het goede nieuws, zo las ik in een artikel, was dat ik met deze cijfers meteen als atletisch fitnessmodel aan de slag kon. Ik mijmerde even weg, zag mezelf op een podium staan, ingesmeerd met olie…

Pling

Een app van Vriend Vérite haalde me uit deze dagdromerij. Ook hij kampte sinds een aantal maanden met een HOA (Hoogst Opmerkelijke Aandoening). We sloegen elkaar om de oren met allerlei ingewikkelde, onnavolgbare en niet uit te spreken termen. Probeer maar eens heel snel het woord ‘octreotide somatostatine-analoog’ uit te spreken. Hij had een betaalmuur opgezet omdat alle witte jassen in VieCuri naar de gevolgen van zijn HOA wilden kijken en vond mijn bericht over gaan werken als atletisch fitnessmodel een prima verdienmodel.

Om de tijd in bed een beetje goed door te komen hing tegen het raam van mijn slaapkamer een voerhuisje, vol met vetbollen, zonnebloempitten en ander fijn voedsel. Er was echter geen vogel te bekennen. Ooit had ik een merel gelokt, met échte grotemensenpindakaas nog wel. Toen die vogel in het huisje zat te smikkelen, begon ik van opwinding zo hard te krijsen dat ze in paniek wegvloog en nooit meer terugkwam. Geen enkele vogel liet zich overigens nog zien. Somber gestemd hierover vermoedde ik dat bij Veilig Vogel een melding was gemaakt over een krijsende gluurder met blaffende hond in de Lomstraat te Venlo.

Pling

Een app van Vriend van de Straat. Hij wist van mijn depressie over de voerhuisproblematiek en had als zorgverlener toegang tot gegevens die voor anderen verborgen bleven. Blijkbaar was Bureau Vogelzorg ingeschakeld. Een vogeltolk had flink getjilpt tegen de ongeruste merel en goede gesprekken gehad met alle vogels uit de binnenstad. Die hadden daarna een schema gemaakt om regelmatig bij mij op bezoek te komen én een verlanglijstje ingediend met hun favoriete snacks. Stukjes donut, blokjes hamburger, pizzareepjes zónder salami: het was wel duidelijk dat ik hier te maken had met binnenstadvogels. Verheugd las ik dit bericht en besefte dat het een kwestie van tijd was voordat er grote drukte rondom mijn voerhuisje zou ontstaan. 

Opgetogen over zoveel goed nieuws besloot ik op te staan en een wandelingetje te maken door het Nolenspark. Hond Totó snuffelde tussen de bladeren, ik verstrooide mijn gedachten. En toen: een ferme ruk aan de riem, gevolgd door een afgrijselijk gepiep. Hond Totó keek me met een triomfantelijke blik aan, een duif stevig in zijn bek geklemd. Na een laatste piep en fladder werd het héél stil. Het was de derde keer deze maand, dit gevolg van de Wet van Natuur en Instinct. Door zijn uitzonderlijke reukvermogen en indrukwekkende gehoor signaleert Hond Totó dat er een zieke duif zielig zit te piepen. Zijn jachtinstinct regelt dat hij eropaf vliegt en razendsnel het keeltje doorbijt. Echter: toen God die Wet van Natuur en Instinct bedacht, is niet overzien dat ik degene ben die de resten van een dode duif uit zijn bek mag peuteren. Vol afschuw begon ik aan het klusje, intussen bedenkend dat er van De Duif, als boodschapper van Vrede op Aarde, weinig was overgebleven.

Pling

Opnieuw een app van Vriend van de Straat. ‘Ik ontvang een bericht dat er iemand door de stad loopt met een winkelwagen en een zaag. Da’s Jan.’ ‘Ik ga kijken of ik hem zie,’ appte ik terug. Jan hadden we per ongeluk gevonden. Vriend van de Straat had langs de rivier een bivak gespot. Toen we daar gingen kijken, troffen we een man. Zijn been was ontstoken en opgezet vanaf de knie, rondom hem hing een ziekelijke en doordringende geur. Praten wilde hij niet, eten, drinken en sigaretten evenmin. Met vereende kracht probeerde hij een plastic bloempje boven zijn tentje op te hangen. Tersluiks keek ik Vriend van de Straat aan. ‘Terugtrekken,’ seinde hij met zijn ogen. Op dat moment liet de man, van wie we nu weten dat hij Jan heet, ons heel even in zijn wereld toe. Vriend van de Straat gaf sigaretten en proviand, ik mocht helpen de bloem op te hangen. Die paar ogenblikken waren alleszeggend. 

Jan vond ik niet. Wel zag ik voor Bakker Bart een duif zitten, die probeerde een 20 centimeter lange kaasstengel te confisqueren. Ik bekeek het tafereel met een treurige blik en zuchtte diep. Daar zat een duif met een onverteerbare hap eten waar een mens als Jan intens gelukkig mee zou zijn. En als De Duif niet at, had Hond Totó binnenkort weer een zielig piepende boodschapper van Vrede op Aarde uit het lijden te verlossen. Waar ging het in hemelsnaam met de wereld naar toe? De Duif zat inmiddels naast me met een minstens zo treurige blik diep te zuchten.

Een krachtige windvlaag blies door de straat en een plastic zakje daalde voor mijn voeten neer. Plotseling zag ik het licht, dit was absoluut een interventie van God! Ik brak de kaasstengel in stukken, deed die in het zakje en bond het op de rug van de Duif. Ik sprak hem op eerbiedige toon toe. ‘Ga naar huis, naar mama Duif en de kindjes, breng ze dit eten en zorg voor Vrede op Aarde!’ De Duif keek me roerend en koerend met dankbare kraaloogjes aan, pinkte een verdwaald traantje weg en vloog omhoog. Blij huppelend liep ik naar huis. Vrede op Aarde was gered. Voorlopig.

Pling.

Een app van Vriend B, een aimabel mens en gepensioneerd neuroloog wiens expertise na zijn pensioen nog op vele plekken wordt ingezet. Eerder die dag had ik hem gevraagd hoe het ging. Hij schreef: ‘Mijn leven is niet zo opwindend. Hoe is het bij jou?’

Ach…