Als er één mens is op wie het gezegde ‘dorp noch stad aanzien’ van toepassing is, is het Martijn Somhorst (Velden, 1980). Deze uitdrukking betekent dat iemand onbevangen in het leven staat, niet snel wordt geraakt door drukte of problemen en ongestoord door omgeving of omstandigheden werkt, leeft en voortgaat.

Van jongs af aan was Martijn gek op tekenen, en spelen met Lego. Wat hij wilde? Ergens héél goed in worden, zowel technisch als creatief en dan werk vinden waar hij met plezier zijn denkkracht kon inzetten. Aan het einde van zijn eerste jaar aan Technische Universiteit in Eindhoven kreeg hij een negatief studieadvies. Daar trok Martijn zich weinig van aan: hij zette alles op alles om het toch te halen. Hard werken was hem immers met de paplepel ingegoten: zijn ouders hadden een champignonkwekerij. Een paar jaar later studeerde hij af  en maakte zijn jongensdromen waar. Technisch creatief als ingenieur bij een bedrijf in Malden waar hij al veertien jaar werkt, en de artistieke vibes komen volledig tot uitdrukking in zijn eigen bedrijf Artomix. Laat je meevoeren in het verhaal van een man in wiens vocabulaire het woord ’probleem’ niet voorkomt en die laat zien dat er altijd een manier is om tot een oplossing te komen. Als je maar doorzet. 

01: wat wordt er meer dan eens over jou gezegd?

Het eerste wat in me opkomt als je deze vraag stelt: dat ik op DJ La Fuente lijk! Op festivals word ik regelmatig aangesproken omdat mensen denken dat ik hem ben. Als tweede: creativiteit, vooral dát, in de breedste zin van het woord. In mijn dagelijkse werk als ingenieur huist scheppingskracht op eenzelfde manier als wat ik doe in mijn eigen bedrijf Artomix. Ik verzin uit niets iets. Iemand komt binnen met een vraag, heeft iets in het hoofd, maar krijgt het er niet uit. Ik kan dat omzetten en vertalen naar een beeld. Ik help door iets te duiden, er handen en voeten aan te geven. Iemand vertrekt met een idee en genoeg handvaten om het zelf op te lossen. 

Hoe zich dat manifesteert, zo’n idee? Ik zie beelden voor me, ideeën ploppen op, ik blader door een boek, nieuwe gedachtes ontstaan, als een soort beeldenstorm. Soms komt er niks, en zijn die eerste tien minuten ronduit vervelend. Dan pak ik mijn schetsboek en teken, ik werk iets verder uit en opeens is het er. Soms staan er op één vel wel vijf potentiële schilderijen. 

Manusje van alles, ook dat wordt meer dan eens over mij gezegd. Ik kan van alles een beetje, alles bij elkaar goed genoeg om er hele toffe dingen mee te doen.

02: met welke tekortkoming van je vrienden heb je geen enkele moeite?

Nou, ik weet wel waar ik wél moeite mee heb: mensen die hun afspraken niet nakomen of die ik drie keer moet bellen omdat ze er niet zijn. Met deze types, die standaard te laat komen, of zelfs niet komen, daar kan ik niks mee. Dan houdt het een keer op. 

Nu ik zo aan het praten ben met jou over deze vraag, kom ik erachter waar ik géén moeite mee heb. Ik ben ruimdenkend, heb een groot begrip voor bepaalde situaties of tekortkomingen als een ander er niets aan kan doen. Als ik weet waarom iemand afspraken niet nakomt, dan ga ik er anders mee om. Voorbeeld? Een vriend van me heeft AHDH. Hij is vaak moeilijk bereikbaar, zowel fysiek als mentaal. Deze man staat zo dicht bij me dat ik me er niet aan erger als hij tig keren iets roept dat hij vervolgens niet waarmaakt. Als ik het kan duiden, dan is het al snel goed.

03: kun je vergeten en vergeven?

In principe wel. Als er iets heftigs gebeurd is, ebt het meestal na verloop van tijd weg. En: praten helpt. Mensen zijn er, als zich iets heeft voorgedaan,  kampioen in om de grootste horrorscenario’s te verzinnen. Het wordt dan erger en erger, waardoor je steeds meer opziet tegen een confrontatie. Dat is mij ook overkomen hoor, ik spreek uit eigen ervaring. De soep wordt nooit zo heet gegeten als ze is opgediend, toch? Ook al wil ik praten over een situatie het liefst uitstellen, ik doe het dan toch. Er zijn maar een paar gevallen waarvan ik me herinner dat ze een dermate inbreuk op mijn kernwaarden hadden, dat ik niet heb kunnen vergeten en vergeven. 

04: wie ben je als je jezelf bent?

Heel integer. Creatief uiteraard. En grappig ook, ik heb humor met een zwart randje, zoek de grenzen wel op. Soms is de situatie er niet naar om er zwarte humor op los te laten, zeker in deze tijd moet je oppassen met wat je zegt. Je wordt al snel aan de schandpaal genageld. Mensen zijn sneller op hun tenen getrapt, gelukkig is dat aan deze kant van het land wat minder dan in de Randstad. Voor mij is humor de manier om te relativeren. Ik zoek het contrast op door iets een stapje erger te maken, haast absurdisch, daarmee maak ik een punt en dat blijft hangen. In mijn werk als ingenieur kan ik deze humor wel inzetten, in mijn rol als vader – nog – niet. Simpelweg omdat mijn kinderen de leeftijd niet hebben om bepaalde grapjes te kunnen begrijpen.

Ik heb van nature niet veel last van stress, dat is écht wie ik ben als ik mezelf ben. Voor veel mensen ben ik onnavolgbaar. Ik sta op een stoïcijnse manier in het leven, ik ben niet snel van mijn stuk te brengen, en ga dingen die gebeuren niet kapot relativeren. Ik denk niet in problemen, maar in oplossingen. In de corona periode was er veel wat niet meer kon en mocht. Ik dacht toen: ‘als dit niet kan, wat dan wel? Het is wat het is, en nu verder.’ Misschien kom ik daardoor weleens minder empatisch over, omdat ik vaak een paar stappen verder ben. Ik ben er al niet meer, ik ben al daar, snap je? Ik steek ook heel chaotisch in elkaar, kan op drie plekken tegelijk bezig zijn. Dat is niet per se goed of slecht, dat is zoals ik ben.

05: zou je beroemd willen zijn, en als wie?

Ik houd er niet zo van om in het middelpunt van de belangstelling te staan, of beroemd te zijn, zoals de eerdergenoemde DJ La Fuente. Zelf heb ik een Wall of Fame, waar foto’s ophangen van mensen die mij inspireren. DJ The Prophet bijvoorbeeld. Hij is een van de grondleggers van hardstyle muziek en als een van de weinige muziekproducenten slim omgegaan met geld. Eliane Reehuis hangt ook aan de muur. Ze heeft een coachingspraktijk waarin ze mensen begeleidt door onder andere de inzet van Human Design. Dit systeem gaat ervan uit dat je mogelijkheden en grenzen al vastliggen op het moment dat je geboren wordt. Aan de hand van je geboortetijdstip en -plaats krijg je een soort blauwdruk over je leven. Het traject dat ik bij haar heb gevolgd heeft me veel geleerd. En dan zijn er Michel Vos & Wiggert Meerman, wier podcast ‘Eindbazen’ ik regelmatig beluister. 

Alle mensen op mijn Wall of Fame zijn uiterst motiverende persoonlijkheden. Zo zou ik wel ‘beroemd’ willen zijn, als inspirerend figuur voor anderen. Ik heb een sterke mindset, en het is mooi als anderen daarin een voorbeeld vinden. Weet je, niks gaat vanzelf. Doe wat je te doen hebt, of je zin hebt of niet. Je moet iets doen om echt verder te komen in het leven.

06: wie heeft jou de weg gewezen?

Eva. We kennen elkaar al een eeuwigheid. In het begin dacht ze dat ik geen interesse had. Misschien deed ik wel alsof ik haar niet zag zitten, ik wist niet goed wat ik met haar aan moest. Ze ging paardrijden door de straat hier, als ik op mijn kamer was. En vroeger zat ik altijd op mijn kamer, keek televisie en lag uren in bed. Sinds we een relatie hebben is uitslapen voorgoed voorbij, ze heeft me letterlijk en figuurlijk uit mijn nest getrokken. Ik ben een heel stuk actiever geworden. Door haar is mijn leven compleet veranderd. We zijn nu 17 jaar samen. Het gaat allemaal vanzelf, omdat we heel relaxed met alles en elkaar omgaan. Inmiddels delen we ons leven met dochter Isa van zeven jaar en zoon Otis, hij is vijf. 

Soms vraag ik me weleens af: heb ik een makkelijk leven, omdat ik goed kan relativeren? Of komt het door de manier waarop ik het leven aankijk? Het is niet zo dat alles even makkelijk is, of dat geluk vanzelf komt. Ik werk keihard en zet altijd door, samen met Eva. Vanaf het moment dat ze in mijn leven is, is de weg ons pad samen.

07: wanneer maakte jij de grootste vreugdesprong ooit?

Op meerdere momenten in het jaar zie je mij door de lucht vliegen van blijdschap. Bij het dancefestival Stereo Sunday bijvoorbeeld. Ik ontwerp de mainstages, en denk ook mee over de storytelling. Ik ben dan wekenlang met verstand op nul bezig om het af te maken, soms extreem hard werkend door dagen op een rij tot diep in de nacht door te werken. Dat harde werken heb ik echt nodig, dat geeft me zoveel energie. Ik val telkens in een groot zwart gat als dat festival voorbij is. Gelukkig komt het volgende grote project er dan alweer aan. Met wagenbouwersgenootschap ‘Boeit neet’ zijn we elk jaar met een groep van dertig mannen en vrouwen bezig om een carnavalswagen te bouwen. Meestal ontwerp ik de wagen en het kleurenpalet, er is een constructie-afdeling waar mensen met verschillende specialiteiten zitten. De een maakt draadfiguren van beton of faom, de ander zorgt voor de aansturing van de bewegingen en weer een ander maakt staalconstructies of beplakt alles met papier maché. En vergeet niet dat er ook kostuums moeten worden gemaakt en dat het toneelstukje in de optocht ook bedacht moet worden. Met ‘Boeit neet’ laten we zien dat je met een groep veel kunt bereiken, ook als niet ieder individu even getalenteerd is. Met de juiste motivatie en een beetje discipline kun je onwijs gave dingen doen. 

Ook kleine dingen kunnen grote vreugdesprongen teweegbrengen. Toen Isa voor het eerst met haar pony meedeed aan een wedstrijd. Of het moment waarop Otis helemaal in zijn uppie over de baan crosste met BMX-en. Ik ben dan intens blij en gelukkig. 

08: wat is het ergste dat je zou kunnen overkomen?

Dat ik geen handen en ogen meer zou hebben, ik zou werkelijk niet weten wat ik nog kan doen. Hoe zou ik dan moeten leven? Kijken met de voeten?

09: wat is je diepste wens?

Moet ik die hebben? Wensen zijn kleine dingen die morgen weer anders kunnen zijn. En als je het dan hebt, wat voegt het dan werkelijk toe? Als je de drang om iets te wensen doorleeft, het weg laat ebben, en relativeert, dan pas kom je erachter of het werkelijk noodzakelijk is. Je hoeft niet alles meteen te hebben, het is goed om te wachten.

10: wat is je favoriete buitenlandse volk?

Overal waar ik kom voel ik me wel thuis. We komen graag in Italië, bij Lago Maggiore. Zodra we ergens een camping op rijden worden we al bekeken. Onze camper is een kunstwerk an sich, daar komen veel vragen over. En dan onze gezinssamenstelling: Eva is de chauffeur, dat trekt bekijks als ze uitstapt. En dan volg ik, de hond springt eruit en de kinderen. We zijn niet echt het standaardplaatje en ja, dat levert wel gesprekken op. 

11: als je iets kon veranderen aan jezelf, wat zou dat zijn?

Dat ik soms in een ontzettend kwaaie bui kan zijn. Dan kun je beter niet bij me in de buurt komen. Niet omdat ik je dan door de spreekwoordelijke servetring heentrek, maar ik spreek vloeiend ‘gestrekt beens’. Wat ik daarmee bedoel? Dat ik niet altijd even subtiel ben. Mensen die me goed kennen, weten hoe ik in elkaar steek. Ze luisteren door het gebulder heen en begrijpen wat ik werkelijk wil zeggen. Overigens: ik ben altijd vrij direct in mijn bewoordingen, om te duiden als iets me niet aanstaat. 

12: maak je deel uit van een groter geheel?

In zekere zin wel. We lopen allemaal rond op deze planeet. Echter: hoe verder je van elkaar af bent, hoe minder het effect van iemand als persoon van invloed op een ander zal zijn. In Amerika bijvoorbeeld, waar ik niemand ken, is het effect van mij op het grote geheel minder groot dan hier, en omgekeerd ook. Wat was er van mij geworden als ik Eva niet was tegengekomen, hoe had mijn wereld er dan uitgezien? Je levensloop wordt medebepaald door de interactie met de mensen om je heen, door de invloed van je omgeving. De theorie achter Human Design is in dit verband ook zeer interessant. Ik deed altijd al wat ik graag wilde doen en door deze filosofie doe ik dit nu nog meer, omdat ik beter begrijp hoe ik in elkaar steek. Mijn manier van denken over leven en het grote geheel sluit nauw aan bij het boek ‘So good they can’t ignore you’ van Cal Newport. Door ergens buitengewoon goed in te worden en te focussen op je vaardigheden kom je verder dan dat je je laat leiden door passie. Ga na wat je kunt toevoegen aan de wereld, uiteindelijk word je er een stuk gelukkiger van. Dat dus. 

Twaalf korte vragen

Welke journalist heeft jouw aandacht?

Marc Pollen. Hij neemt met zijn podcast ‘Scherpschutters’ de luisteraars mee in de wereld van defensie, politie, ambulance, brandweer, en topsport. En Sef Derks vind ik inspirerend, die weet zoveel van Venlo. 

Naar welke componist van vroeger luister je het liefst?

Dance macabre in de Efteling: dat is het laatste wat ik geluisterd heb aan klassieke muziek. Zegt genoeg over mijn interesse, nietwaar?

Welke mannelijke musicalster vind jij fascinerend?

Ik heb niks met musicals. De acteur Denzel Washington daarentegen wel. Hij komt heel integer over als persoon.

Op welk tijdschrift ben je dol?

Ik heb niet echt een favoriet. Er slingert ergens een mountainbike magazine rond in huis. Weet je wat ik mythisch vond? Dat tijdschrift Eppo van vroeger, daar stond Star Wars in. Het bestond toen al niet meer, af en toe kreeg ik een oud blaadje ervan in handen.

In welk land breng je graag tijd door?

Italië

Wat is de mooiste vogel?

Een adelaar of arend, een roofvogel dus.

Wat is je lievelingsgerecht?

Een bepaald gerecht, dat Eva tijdens de zwangerschap niet mocht eten, omdat het rauw vlees bevat. Vlak na de bevalling hebben we er samen een kilo van opgegeten.

Wat is jouw favoriete manier om te ontspannen?

Op vakantie gaan. Drie weken lang niks doen, een beetje aan het water zitten en tekenen. Ik kan mijn hoofd ook goed leegmaken door te mountainbiken, hardlopen  of crosfitten.

Naar welke feestdag kijk je het hele jaar uit?

Stereo Sunday en carnaval. Deze dagen vormen altijd een contrast van een periode extreem hard gewerkt hebben en dan is het klaar en dat voelt als rust. 

Welk element past bij jou: vuur, water, aarde lucht of ether?

Allemaal. Ik ben in staat me aan te passen, waardoor elk element wel bij me past.

Voor welke serie sla jij de nacht stuk?

Peaky blinders . De hardheid van het bestaan, alles wat je moest doen om te overleven. Er zit actie in. En toch was het leven toen een heel stuk eenvoudiger dan nu. De sfeer, de kleuren, en de stijl van kleding: alles spreekt me wel aan.